Ένας καφές… με άλλη γεύση

1
1129

Ένας καφές… με άλλη γεύση.

Ξυπνάω κάθε πρωί και πριν προλάβω να συντονίσω τις σκέψεις μου, ξεκινούν οι υποχρεώσεις. Αν κάνω το λάθος και ανοίξω την τηλεόραση, οι ειδήσεις ξεφυτρώνουν σαν Ερινύες και μου τρων τα σωθικά και το μυαλό.  Στον καφέ μου, αν προλάβω να πιω, υπάρχει μια γεύση καταδιωκτική και μια εικόνα απρόσδιοριστη και αόριστη, που πετάγεται στα μάτια μου όταν πλησιάζω το φλυτζάνι στο στόμα μου να ρουφήξω μια γουλιά, όσο ακόμα είναι ζεστός. Όνομα δεν έχει, αλλά με κάνει να νιώθω ότι πρέπει να βιαστώ, να βιαστώ, να προσέχω, να προφυλαχθώ, από ό,τι απρόσμενο θα φέρει κι αυτή η μέρα.

Και κάπως έτσι ξεκινά η μέρα των περισσότερων γύρω μας, για να ακολουθήσουν έπειτα οι επαγγελματικές υποχρεώσεις, η προετοιμασία των παιδιών για το σχολείο, δουλειές με άγχος σε υπηρεσίες που φυσικά, στην Ελλάδα είμαστε θα πούμε, δεν κάνουν εύκολη τη ζωή μας. Αλλιώς, ακολουθεί το χειρότερο: η γνωστή μιζέρια στο σπίτι. Δηλαδή η μιζέρια του μυαλού.

Ας δούμε τώρα μια άλλη εκδοχή πρωινού ξυπνήματος:

Ξυπνάω κάθε πρωί, και πριν προλάβω να συντονίσω τις σκέψεις μου, ξεκινούν οι συνειρμοί. Αν κάνω τάχα πως τους αγνοώ, συναισθήματα ξεπηδούν σαν μπουμπουκάκια που μου στολίζουν την καρδιά και το μυαλό. Συνειρμοί και συναισθήματα λοιπόν,που με κάνουν να νιώθω ευγνώμνων για μια νέα μέρα που ξεκινά.

Στον καφέ μου, τον οποίο με ευλαβική προσοχή ετοιμάζω καθημερινά, υπάρχει μια γεύση μεστή και βαθιά, πράγμα που με κάνει να απολαμβάνω την καλή ποιότητα του καφέ που επιλέγω. Όταν πλησιάζω το φλυτζάνι στο στόμα μου, τα ρουθούνια μου είναι οι πρώτοι υποδοχείς της απόλαυσης, και έπειτα τα χείλια, το στόμα και ο ουρανίσκος μου λένε «Καλημέρα». Δίνω στον εαυτό μου χρόνο να ξυπνήσει, γιατί σίγουρα κάτι νέο και απρόσμενο θα φέρει αυτή η μέρα, γι’αυτό τον στολίζω με τα καλά του. Και κάπως έτσι ξεκινά η μέρα μου, για να ακολουθήσουν έπειτα ώρες δημιουργικής εργασίας, προετοιμασία των παιδιών, που, αν και …ατίθασα, λίγο ακόμα μόνο θα χωρούν στην αγκαλιά μου, λίγο ακόμα μόνο θα κρατήσει αυτό το ατίθασο πνεύμα τους, πριν προσπαθήσει να τα χωρέσει η κοινωνία στα καλούπια της.

Ακολουθούν και εξωτερικές εργασίες, υπηρεσίες που, για να πάω, φοράω για όπλο το χαμόγελό μου, ή το σημαντικότερο, χρόνος για τον εαυτό μου στο σπίτι. Εκεί θα τον συγχωρήσω σιωπηλά που κάποιο πρωί γκρίνιαξε που τον ξύπνησε το ξυπνητήρι, ευχήθηκε να μην είχε κανένα να φροντίσει, εξόρισε από τη σκέψη του οτιδήποτε θετικό, έβρισε, φώναξε, μιζέριασε. Θα τον συγχωρήσω, θα του θυμίσω πόσο τέλεια είναι η ατέλειά του και έπειτα θα μοιράσω την αγάπη του παντού.

Και για όσους αυτά φαντάζουν υπερβολικά  ρομαντικά ή ουτοπικά, να θυμίσω πως, συνηθίσαμε την υπερβολή στην κακία και τη μιζέρια, και χρεωθήκαμε να ενοχοποιούμε τη χαρά, θεωρώντας την υπερβολική και επικίνδυνη. Και ξαφνικά, ο Χαρούμενος είναι ένοχος, ή στην καλύτερη περίπτωση, κουτός. Ή μήπως όχι;

Ήταν πάντως, ο δεύτερος καφές, ένας καφές με…άλλη γεύση!

Της Τίνας Παπάζογλου

 

Πώς θα σου φαινόταν αν μπορούσες να μοιραστείς τις εμπειρίες και τις ιδέες σου με τον υπόλοιπο κόσμο;
Μέσω της στήλης Το δικό σου Βίωμα, έχεις κι εσύ την δυνατότητα να μοιρασθείς τις εμπειρίες σου μαζί μας.
Διάβασε εδώ όλες τις αναλυτικές πληροφορίες !

 

Newsletter εγγραφή

 

Όμορφη Ζωή Άρθρα

1 σχόλιο

Σχολιάστε

Για να καταχωρήσετε το σχόλιο σας, συνδεθείτε με...



Αφήστε το σχόλιό σας !
Γράψτε το όνομά σας